Het dijkhuis is een eenvoudige cataloguswoning uit de jaren ‘60, bestaande uit drie beuken. De middelste beuk is uitgebreid met een glazen doos, waardoor het vrije uitzicht over het polderland volledig wordt benut. In deze beuk zit de entree, met direct doorzicht naar de in het verlengde liggende keuken. In de linkerbeuk bevindt zich de woonkamer, in de rechter is de slaapkamer geplaatst, met garderobe en nieuwe badkamer. Door ruimtelijke assen is het huis met de buitenruimte verbonden. Het project is een samenwerking met Duotuin, die het ontwerp voor de tuin om het huis heeft gemaakt.

In een rustig deel van de Vogelbuurt in Den Haag ligt dit woonhuis met een bijzondere geschiedenis. Oorspronkelijk gebouwd als twee-onder-één-kap woning in de jaren '20, is dit pand een paar jaar later uitgebreid met de allure van een vrijstaand landhuis. Enkele delen van het interieur (trappenhuis, hekwerken, open haard) laten dit nog duidelijk zien. Het pand is volledig gerenoveerd en op de ruime begane grond is een vrije doorloop tussen de woonkamer, eetkamer en keuken. De open structuur doorbreekt het klassieke karakter van het huis. Op de verdieping liggen de slaapkamers en zijn twee nieuwe badkamers gecreëerd. Het direct en indirect invallende daglicht zorgt voor een mooie sfeer. Voor de materialen is een gekozen voor een klassieke inslag: Zwart marmeren vloer, grof eikenhouten visgraat parket, herstelde eikenhouten paneeldeuren en lambrisering.

Het ontwerp is gesitueerd op Katendrecht, op de locatie waar vrije kavels ingevuld kunnen worden. De huizen zullen aansluitend worden gebouwd binnen een aangegeven bebouwingsenveloppe. Functioneel is het plan gescheiden in twee functies: wonen en werken. Het werken bevindt zich op de begane grond en is een grote, lege ruimte. Daarin bevindt zich een volume die de entree naar de woning vormt. De woning ligt op de 1e, 2e en 3e verdieping. De verbindende trappen zijn zo vormgegeven dat de route door het huis wisselt en men elke keer op een andere manier de ruimte betreedt. De woning bestaat uit twee functies: het openbare wonen, en het privé slapen. Het wonen is open en transparant en strekt zich uit over de eerste en de derde verdieping. Het slapen is in zichzelf gekeerd en ligt aan een afsluitbare logia op de tweede verdieping.

Drie huizen zijn uitgebreid met een extra verdieping. De uitbreidingen zijn als 'abstracte' volumes op het blok geplaatst en daarmee eenvoudig in beeld gehouden. Op deze manier sluit het goed aan op de sobere compositie van de bestaande bebouwing. De volumes zijn volledig los gedetailleerd. Dit wordt nog versterkt door de kleine hoekverdraaiing van de gevel. Om dit losse beeld te versterken schuiven de verschillende volumes ook in positie op de bestaande bebouwing. Hierdoor ontstaat ook de situatie dat het volume enigszins over de bestaande bebouwing heen steekt, zowel aan de straat- als aan de tuinzijde. Het gekozen zink als gevelbekleding komt terug in de dakbedekkingen van de aangrenzende huizen.

Op het dak van een Argentijns Tangocentrum is een dansterras voor de zwoele zomeravonden ontworpen. Een waterpartij zorgt hierbij voor de afkoeling en de glazen serre biedt een eetplek in de voorjaarszon.

Het complex is ontworpen als een eiland op het dak. Een gevouwen houten plaat vormt de balustrade, de terrassen en de gevel. De ruimte tussen de houten gevel en de bestaande muur vormt de 'servicestrook'. De serre staat als zelfstandig element op één van de twee terrassen.

Op het Java-eiland in Amsterdam zijn dwarsgrachten gerealiseerd, met als referentie de oude grachtengordel. Deze grachten zijn bebouwd met eigentijdse grachtenpanden van vier - vijf lagen hoog, 4,50m breed en 10,80m diep. Met de gegeven kavelmaten ontstaat er een smal, hoog huis. De trap is het meest karakteristieke en ruimtevormende element in het ontwerp. Deze slingert zich door het huis naar boven en vormt daarmee de verschillende ruimten die allen hun eigen karakter krijgen door de ligging en de schakeling, en door de positie van de ramen. De trap wordt begeleid door doorkijkjes en het van boven invallende licht. Het wonen is als de belangrijkste functie op de 'bel-etage' geplaatst en neemt een zo groot mogelijk oppervlakte van de verdieping in. Het is gericht op de gracht, wat versterkt wordt door de extra hoogte aan deze zijde. De gevel is volgens de Amsterdamse traditie als een zelfstandige schijf voor de woning gezet. Door het ritme van de ramen wordt dit benadrukt en wordt het karakter van de achterliggende ruimten bepaald.

Op de zolderetage van een 19eeuws klooster in Oegstgeest is een nieuwe inrichting voor het gevestigde kantoor gemaakt. De ingreep is gericht op het creëren van een eenheid in de ruimte. Op deze manier kwam de bedrijfsfilosofie meer tot zijn recht, samenwerken vormt hierin een essentieel onderdeel. In de grote ruimte is een strip gelegd. Deze zorgt voor een functionele scheiding, maar door de hoogte van 1,5 m blijft de ruimte een geheel. De scheiding is vooral aanwezig op zithoogte. In de strip bevinden zich kasten, een kopieerruimte, telefoon/werkcel, pantry, en een bespreekplek, en is gemaakt van rubbertegels met kersenhout.

De voormalige filmacademie in Amsterdam is verbouwd tot 'broedplaats' voor kunstenaars. Behalve ateliers zijn er ook publieksruimten aanwezig als een geluidsstudio, een bioscoop, een restaurant en twee grote studio's. Het ontwerp voor de verbouwing is er vooral op gericht om de verschillende functies in het gebouw meer zichtbaar te maken en aan alle veiligheidseisen te voldoen. De ingreep richt zich met minimale financiële middelen op een nieuw ontwerp voor de infrastructuur. Dit volume met extra trappenhuizen biedt de meest optimale flexibiliteit voor de toekomst, zorgt voor meer daglicht en maakt het gebouw toegankelijker. De omliggende ruimten blijven 'casco' en worden zelf ingevuld door de kunstenaars. Ook de infrastructuur is beperkt tot de ruimtelijke structuur. Daardoor is het gebouw niet 'af', maar moet het uitnodigen tot een continue ontwikkeling.

In opdracht van het stadsdeel Oud West is een plan ontwikkeld voor de begane grond van dit bedrijfsverzamelgebouw. Aanleiding was het plaatsen van nieuwe huurders, het optimaliseren van het oppervlak en een totale opwaardering van de openbare ruimte. Uitgangspunt van het ontwerp is dat er enige mate van transparantie in het pand gebracht kon worden, aangezien de openbare ruimte volledig inpandig is. Deze transparantie is bereikt door de keuze van materialen (halftransparante scheidingswanden, glanzende vloer en wanden), en door een aantal strategische doorbraken.

In opdracht van de heer J. Roopram is er in samenwerking met Bureau De Vijf een interieurontwerp gemaakt voor een rotirestaurant.

Om de transparantie van het paviljoen (het restaurant heeft rondom ramen) te bewaren en te benutten is een eenvoudige, beeldbepalende ingreep gemaakt in de vorm van een middenzone. Dit element wordt uitgevoerd als een rood tapijt, dat de vloer, wanden en plafond bedekt. Deze zone is gebruikt om alles in het paviljoen te organiseren. Hieraan gekoppeld bevindt zich het buffet, de trappen en de vide.

Voor één van de zes nieuwbouw herenhuizen is een nieuw interieur ontworpen. De plattegronden zijn volledig open: De kamerscheidende elementen zijn ontworpen als meubels. Zo vormt een garderobemeubel de scheiding met het toilet (begane grond), een kastenwand de scheiding tussen hal en woonkamer (1e verdieping) en de badkamer als meubel de scheiding tussen hal-slaapkamer-studeerkamer (2e verdieping). Verdiepingshoge schuifdeuren zorgen voor de fysieke scheiding, en kunnen weggeschoven worden tussen de dubbele muren.

Het 19de eeuwse herenhuis in de Archipelbuurt van Den Haag beslaat 4 ruime en lichte verdiepingen. De begane grond en de eerste verdieping zijn het meest rigoreus gewijzigd. De oorspronkelijk donkere begane grond heeft een ruime entree gekregen en een grote woonkeuken. De overdekte buitenruimte is bij de keuken getrokken. De glazen pui is volledig weg te schuiven, zodat er een optimale relatie met de tuin is ontstaan. De vide naar de eerste verdieping verbindt de keuken met de woonkamer en geeft extra licht aan de begane grond

De 17 eeuwse stadsboerderij is grotendeels gerestaureerd en verbouwd. Hierbij zijn alle grote doorbraken en aanbouwen uit de jaren '60 en '70 weer teruggedraaid. De oorspronkelijke structuur is hersteld en het middendeel met trap en kelder is opnieuw vormgegeven.

Met de originele detaillering zijn klassieke elementen weer in het huis teruggebracht waarbij de moderne invloed ook niet is geschuwd. Dit is terug te vinden in de doorzichten door de kamers en de lichtval in het hart van het huis.

Op de eerste verdieping is een moderne koppeling gemaakt tussen slaapkamer, garderobe en de volledig nieuwe badkamer.